kuha ni Bb. Yhayene Mae Dela Luz

Ang maskarang ito ay hinango sa katauhan ni Seangkaien bilang isang Prinsesa ng dagat. Ang asul na nasa kaniyang mukha ay sumisimbolo sa alon ng dagat at ang tila sinag ng araw sa kaniyang bandang ulunan ay sumisimbolo sa kaniyang pagkatao bilang nababalutan ng araw. Ang bughaw sa kaniyang mata ay ang kaniyang pagdadamdam nang malamang ikakasal na sa iba ang kaniyang kasintahan na si Lengkuos. Ang mga borloloy sa mukha niya ay sumisimbolo sa kaniyang mga misteryo at kakayahang manghabi. Ito ay base sa kabanata kung saan sila ay nagtagpo ng kaniyang bayaw na kapatid ni Seonomon na kilala din sa tawag na Lengkuos.

link ng kinuhang larawan: https://www.pinterest.ph/pin/288019338639097305/#      

1. Nilabhan ko kahit maputi na, kahit walang sabon bumubula. BIGAS
2. Ginto ay mahahanap pag hinukay ang puting ulap. ITLOG
3. Kahit ako ay putik tikman mo at ikaw ay maaadik. TSOKOLATE
4. Planetang labas ay lupa, ang ilalim ay langit at tang gitna ay dagat. NIYOG
5. Huwag mo akong nilalang-lang dahil ako’y tinik sa iyong agam-agam. LANGGAM
6. Tanod namin sa barangay araw man o gabi maingay. RADYO
7. Papel na di pwedeng sulatan, kailangan ko upang mainitan. KUMOT
8. Isda kong dilis sa mariveles nasa loob ang kaliskis. SILI
9. Baboy ko sa Bataan puno ng pako ang katawan. LANGKA
10. Maaari akong magbigay buhay, pumatay at bumuhos ng unti-unti. TUBIG
11. Gintong ulan na puti  pag binuksan. PALAY
12. Espada ni Juan nakatusok sa buwan. LOLLIPOP
13. Dalawang tengang api sapagkat tinatapak-tapakan araw man o gabi. TSINELAS
14. Ayan na si boy, kinukuyog si boy. BUBUYOG
15. Maliit kapag nakatayo, matangkad pag nakaupo. ASO
16. Ruby na di maaring hawakan, tutunawin lahat ng madadaanan. APOY
17. Sinturong suwail na di magamit, pinapalo nang sino mang lumapit. AHAS
18. Sa magkakapatid ang pinakamahalaga ang maliit. HINLALAKI
19. Sa Isang sementeryo may isang nitso na laman ay isandaang negro. POSPORO
20. Papalakpak ang mga bata sa tuwing dadaaan sa langit ang aking alaga. KALAPATI

link ng kinuhang larawan: https://www.pinterest.es/pin/96123773274642452/

“Doon sa lupain ng mabubuting kaluluwa,

Naghanap ako ng singrikit ng mga gabay, Gaya mo.”

Sabi ni Mo Legu.

Napangiti ang dalaga sa tuwa.

Natuwa ang dalaga sa sinambit ni Mo Legu.

“Doon sa lupain ng mabubuting kaluluwa, nahanap ko ang babaeng ipakakasal.”

Dagdag ni Mo Legu.

John MacConnell’s “Ernie” (2014), in pen and watercolor.

link ng kinuhang larawan: https://www.nytimes.com/2018/09/17/t-magazine/gay-queer-figure-art.html

“Binilang ko ang mga gabi.

Kung di ako nagkakamali, Walong gabi ako nanatili sa lupain ng may mabubuting kaluluwa.”

Winika ni Mo Legu.

“Pumanhik ako,”

Sambit niya,

“Sa bundok Gawang Keroon, sa lugar nila Kadeg Teresang.”

Sambit ng makisig na lalaki. “Sapagkat naghanap ako ng babaeng ipakakasal.”

Dagdag niya

Ed · Arabic word na nangangahulugang Kapistahan.

Gi · Mula sa Indonesian word na Giil na ibig sabihin ay kagalingan.

El · Mula sa lumang Spanish Word na Elvicbito na ang ibig-sabihin ay isip.

Nakuha ang inspirasyon ng pangalang ito sa sinaunang diyos ng mga Griyego na si Getzil, ang diyos ng liwanag na sinamba at pinalagananp ng anak ni Nebucadnezzar na si Nukkar at umabot pa sa Tsina. Tinawag ng mga Tsino si Getzil bilang Itsil. Si Getzil ay may kaparehong pagkakakilalanlan sa Diyos ng mga sinaunang Arabo na si Ed Oladuswar, ang diyos ng liwanag at kamatayan.

Samakatuwid, ang kahulugan ng Edgil ay Kapistahan ng Kagalingan ng Isip.

link ng kinuhang larawan: https://www.pinterest.ph/pin/394135404873274348/#

Noong unang panahon may isang tribong hindi nakakaranas ng lungkot ang nakatira sa malayong pook. Doon may mahiwagang bukal na nakakapagpahaba ng buhay at nakapagbibigay ng kasiyahan na binabantayan ni Datu Limbana. Ang kanilang pook ay walang ibang pinagkukunan ng tubig kundi ang ulan at ang mahiwagang bukal. Ang bawat sanggol na makakainom ng tubig sa bukal ay makapagsasalita na parang may matandang pag-iisip.

Sa kabila ng pagkakaroon ng mahiwagang bukal sa tribu ay mayroon pa ding pumapanaw ngunit sa tuwing may mamamatay ay nagkakaroon ng kasiyahan at handaan sapagakat sa kanilang paniniwala na ang kamatayan ay daan patungo sa  bisig ng kanilang diyos na si D’manoo.

Bantog si Datu Limbana sa kaniyang nasasakupan dahil palagi siyang nagpapasimuno ng piging. Isang hapon, habang nakaupo si Datu Limbana sa gilid ng malumot na bato sa may bukal ay nilapitan siya ng isang babaeng may kargang bagong panganak na sanggol at humingi ng mahiwagang tubig at nang makainom na ang sanggol ay kaniyang winika, “Hindi ka ba natatakot maubusan ng pagkain?”, sumagot naman si Datu Limbana, “Hindi, bakit ako matatakot kung maganda ang naidudulot nito sa mga kababayan natin?” Sumagot ang sanggol at sinabing “Lahat ng bagay ay nauubos.” Nagsalita naman ang ina ng bata at humingi ng paumanhin sa Datu at saka umalis.

Napaisip ang datu sa sinabi ng sanggol ngunit di pa din siya tumigil sa pagpapasimula ng malakihang piging. Pinupuno ng mga tao ng mahiwagang tubig ang kanilang mga baso at habang walang humpay sa pagsasayaw. Sila’y nalalasing sa tuwa umaga at magdamag. Hanggang sa dumating ang mga araw na naging madamot ang langit sa ulan. Unti-unting nauubos ang kanilang mga imbak na pagkain at tubig. Unti-unting namatay ang kanilang mga alagang hayop. Nilapitan ng isang alipin si Datu Limbana at nagsabing “Pinuno, ano na ang ating gagawin?” Sinabi niya ito ng nakangiti at walang bahid ng kalungkutan. “Maghanda tayo ng isang piging para sa diyos ng ulan.” At ginawa nga nila ang piging ngunit di pa din umulan.

Isa-isa nang namamatay ang mga tao sa nasasakupan ni Datu Limbana at gayundin ang mahiwagang bukal. Ngunit di pa din nila itinigil ang kasiyahan.  Kasabay nang pagkaubos ng tubig sa bukal ay ang kapanganakan ni Ungkot. Wala na siyang maiinom na mahiwagang tubig kaya umalingawngaw ang kaniyang pag-iyak sa buong tribo. Nagulat ang lahat sa di kilalang tunog. Nang marinig ito ni Datu Limbana, dumaloy ang pagkadismaya sa kaniyang tenga papunta sa kaniyang lalamunan at napasigaw ng malakas. Nilupungan ng tubig ang kaniyang mga mata at saka pumatak sa kaniyang dibdib ang tubig ng pighati. Umiyak rin siya gaya ni Ungkot hanggang sa umiyak na ang lahat. Doon nila naramdaman ang pagkasabik makasama ang mga yumao nilang mahal sa buhay, ang pagkasabik sa  mga bagay na minsan nilang naranasan ngunit di na nila magawa.

Magmula noon ang bawat umiiyak sa tribu ay nagsasabing “Ma-ungkot ako.” Hanggang sa magbago ito at maging “Malungkot ako.” Di na muling sumibol ang tubig sa mahiwagang bukal.